Verhaal van Linda: “Ik maak me toch soms zorgen dat het dementie is”
Dat een vrouw in haar leven in de overgang komt is onvermijdelijk. Maar wat doet dat eigenlijk met een vrouw, met haar relatie, op het werk?
Deze week ben ik daarover met de 54-jarige Linda in gesprek gegaan. Zij is getrouwd en heeft 2 volwassen dochters die uit huis zijn. Linda is werkzaam in de re-integratie als jobcoach.
Van welke klachten heb jij momenteel het meeste last?
Verminderde energie, gewichtstoename, verminderde concentratie en vergeetachtigheid. Van dit laatste heb ik het meest last. Ik lijk wel dementerend. Ook al weet ik dat het door de overgang komt, ik maak me er toch soms zorgen om dat het dementie is. Dit komt omdat ik een vriendin heb die op jonge leeftijd dementerend is geworden. Bij haar begonnen de klachten hetzelfde, maar zit nu een verzorgingshuis. Ook een tante van mij heeft dementie. Doordat ik het van zo dichtbij meemaak, kan ik de angst ervoor toch niet helemaal loslaten.
Sowieso ben ik een controlefreak en over de overgang heb je nou eenmaal geen controle. Ik merk dat angsten vergroot raken in deze fase.
Wat helpt jou bij jouw klachten?
Ik ben bezig met mijn voedingspatroon te veranderen en wandel ik veel, dat is ook heel helpend. Ik zou ook willen mediteren of yoga doen. Dat vond ik vroeger heel zweverig, maar daar kijk ik nu anders tegenaan.
Vertragen is voor mij zo belangrijk. Hoewel ik dat ook eigenlijk irritant vind, maar het gaat niet anders. Stress en druk verergeren de klachten, dan ga ik in mijn hoofd zitten. Ik ben daardoor geneigd om moeilijke of confronterende situaties uit de weg te gaan, ook omdat ik niet wil dat ik zo’n last van mijn klachten kan hebben.
Het is altijd belangrijk om jouw klachten en zorgen met de huisarts te bespreken. Daarnaast zijn er veel vrouwen die klachten als vergeetachtigheid en verminderde concentratie herkennen zullen herkennen, omdat de hersenen een soort software update krijgen tijdens de overgang.
Nu je dat zo zegt, helpt dat wel. Het klinkt dan minder gek dan dat ik het ervaar. Dan hoef ik me er eigenlijk niet voor te schamen. Ik merk dat ik vaak net doe of er niets aan de hand is of doe ik er een beetje lacherig over. Dat helpt me eigenlijk niet.
Is dit ook van invloed op werk?
Ja, op werk loop ik er momenteel ook tegenaan. Het contact met cliënten gaat eigenlijk heel goed, maar we zijn met een nieuw registratiesysteem begonnen en ik loop daar helemaal op vast. Ik krijg er heel veel stress van en dan ontstaat er een soort kettingreactie waardoor ook oude angsten naar boven komen. Dat ik mijn werk niet goed doe, faalangst, dat er elk moment iemand op mijn schouder kan kloppen en zegt, “waar ben jij nou helemaal mee bezig?” Als ik hier lang mee rond blijf lopen dan kan ik me zo voorstellen dat ik in een burn-out terecht kom.
Zou het helpen om eerst erbij stil te staan bij het begrijpen van je klachten, jezelf serieus te nemen en liever voor jezelf te zijn en vanuit daar te bedenken wat je nodig hebt?
Nu we het er zo over hebben voelt dat wel beter. Dan wordt het eigenlijk al helder dat ik met mijn leidinggevende moet praten en het gesprek goed moet voorbereiden. Ik besef me dat ik het lastig vind om me kwetsbaar op te stellen. Maar ik zou het heel fijn vinden als er iemand me het registratiesysteem nog één of 2 keer uitlegt en dat ik bij die persoon terecht kan als ik tussentijds vragen heb. Eigenlijk zou het dan al opgelost zijn. Ik ga het dit weekend voorbereiden en maandag een gesprek aanvragen met mijn leidinggevende.
Inmiddels heb je met je leidinggevende gesproken. Hoe is het gegaan?
Ik heb mijn leidinggevende gesproken en mijn brain frog besproken. Ik heb mij kwetsbaar durven op stellen en aangegeven waar ik tegen aanloop op m’n werk. Zij had alle begrip en samen hebben we naar hulpbronnen gekeken. We gaan regelmatig met elkaar zitten om te bespreken waar ik tegen aan loop. Dit is voor mij een stap om beter voor mezelf te zorgen, ik hoef het niet alleen te doen. Dit geeft al rust.
Zijn er nog andere dingen die jou zouden kunnen helpen?
Vorig jaar heb ik met een camper door Europa gereisd, in m’n eentje. Ik heb een sabbatical genomen van vier maanden.
Ik had het gevoel dat ik op meerdere vlakken iets moest doorbreken. De kinderen zijn het huis uit en ik ben al ruim 30 jaar met mijn lieve man. Toch werd een beetje saai en ik heb ook geen creatieve hobby’s waar ik mij in kon uitleven. Ik ging ook twijfelen over mijn werk maar kon geen antwoorden vind in het hier en nu. Wat wil ik nu op dit punt in mijn leven? Ik had geen verwachtingen betreft het reizen, maar ik had echt een time-out nodig. Dat heeft geholpen, ik genoot van het alleen zijn, de vrijheid en de mooie nieuwe mensen en situaties waar ik spontaan in terecht kwam. Ik had nagenoeg geen last van overgangsklachten, want de druk was van de ketel.
Eenmaal thuisgekomen kwamen de klachten vanzelf weer op m’n pad, maar met mijn ervaring dat rust en vertragen helpt, kan ik soms wegdromen en weer voelen hoe het was. Dat geeft mij moed en vertrouwen in de toekomst.
Om dit vast te kunnen blijven houden heb ik door dit gesprek gemerkt dat praten en schrijven mij helpt om te ontdekken wat ik nodig heb. Ik ga weer de regie pakken over mijn eigen leven, waardoor ik onnodige druk verhelp. Ik wil de overgang zien als iets positiefs, namelijk persoonlijke groei op vlak van zelfzorg en het doorbreken van oude patronen die voor mij niet meer werken. Het gesprek op werk was een succeservaring. Ik wil nu doorpakken, ik ga daarom naar de huisarts om de mogelijkheid van hormonen te bespreken om achter de hand te hebben als het niet meer lukt. Dat vind ik een fijn idee. Daarnaast ga ik een heleboel leuke dingen plannen voor de komende maanden met mensen waar ik energie van krijg.